ترانه بیا مرا ببر ......

 

 

 

 

ترانهء بیا مرا ببر ...

  ریتم ترانه = یکی یکی دو تا

یکی یکی دو تا --- مرا مرا مرا – مرا مرا مرا

 

بیا مرا ببر میون باغچه ها

بیا مرا ببر میون کوچه ها

 بیا مرا ببر بسوی رنگ خوش

بیا مرا ببر به سمت بوی خوش - 2

 

آخر . دارم . ترا

گاهی . سویم . بیا

 هرجا . هستی . مرا

روئی . با ما . نما

 

بیا مرا ببر بسوی باغچه ها

بیا مرا ببر درون کوچه ها

بیا مرا ببر به دشت سبزه ها

بیا مرا ببر میون لاله ها --- 2

 

نشسته چون حباب درون شیشه ها

گرفته ابر دل میون دره ها

پرنده ام ولی ندیده بالِ پر

رمیده ام ز خود نبوده راه و دَر

 ز این هوای خوش نفس ندیده دل

ز رنگ و بوی گل هوس نکرده دل

 

بیا مرا ببر به دشت سبزه ها

بیا مرا ببر به میون لاله ها

بیا که سر زنیم بشهر قصه ها

که تا رها شویم ز درد غصه ها - 2

 

به سرسرای دل اگر نشسته عشق

کنون مرا ببر به سرزمین عشق

دمیده در صدا نوای نغمه ها

ز عشق خود بده کلید گنجه ها

به تن بپوش مرا همیشه رخت نو

بزن ز طرح دل همیشه ساز نو

 

 

آخر . دارم . ترا

گاهی . سویم . بیا

 هرجا . هستی . مرا

روئی . با ما . نما

 

بیا مرا ببر به شهر باده ها

که غرقِ   می ، شوم ز بزم داده ها

شراب عشق توئی ، اگر که پُر کنی

بیک پیاله مست ، مرا تو پَر دهی

بیا که مانده ام میان راه عشق

مرا ببر هنوز به جام و بام عشق

 

 

آخر . عشقم . توئی

نقش و . رنگم . توئی

با من . بیا . بمون

دوست . دارم . بدون

 

 

 

بیا مرا ببر به دشت سبزه ها

بیا مرا ببر به میون لاله ها

بیا که سر زنیم بشهر قصه ها

که تا رها شویم ز درد غصه ها – 2

 

 

بیا مرا ببر به باغ غنچه ها

لبان گل دهد سروش خنده ها

بیاورد نسیم ز کوهسار و دشت

 ز جام لاله ها خوریم شراب مست

 

مانی – تهران – هشت فروردین 1398

 

 

 

 

 

 

 

ای سرزمین من -

 

 

 

ای  سر زمین  من  بخدا   می سپارمت

با  گفته ای  ز عشق بدلم  می نگارمت

ای سرزمین من  که  از  عهدِ   یادگار

یادی ز کوروشی که بجان می گذارمت

فردوسی   منی   که  از  رُستم  زمان

آن گفته های بلند که بر رَخش دوانمت

عاشق   بدیدهء   معشوش   جامِ ،  می

برمیکشت چنان ، که   پیمانه    آرمت

گر صد هزار لشکر خشم برکشند به تیغ

جان در پناه توست  که چنین میگمُارمت

تا  قامت  بلند  تو  است  در  مقام  دل

عشق است در سینهء من گو  بدارمت

با  هر  پیاله  که  زنم  از  سَبوی  تو

مستانه  پَر  بکشد  جان  که  خوانمت

زیبا   دمی   بود   که   از  همّت  بلند

آزاده   سرو   تو  در    دل    بکارمت

دیو سپید دماوند  که  بر  تخت  آسمان

در غرُش  غرور  چو   تعظیم  برارمت

همچو عقاب  بر  دلِ  تنگ  تو  خانه ام

بنشسته آرزو که بر لب کوهت  گذارمت

مانی ، بگو که مست نگردم  بجر ز  او

گر  آن  شراب  لعل  لبش   را   بیارمت

 

معنی لغات –

بر لب کوهت = تشبیه منزل و خانه عقاب بر دل کوه دماوند است .

 

مانی – تهران – 10/2/1396

 

تک بیتی های مانی ...

 

 

 

 

هزار   قصه    شنیدم  ز   بی    وفائی     تو

مرا  که  جان و توانم ، بدست قصهء   توست

 

 

مرا  ز نام  تو  این  هستیم  بجا    ماند

و گرنه نام خودم نامهء فراموشی  است

 

 

بیاد آنچه در آن خفته  گشته  نالهء  عشق

که  ناله  نالهء   من  ، از نهانِ    فریادست

 

 

پیام     عهد   وفا   را    دگر     نمی خوانی

مرا که عهد وفا نیست  ،  ز بی وفائی توست

 

 

بیک  پیالهء  عشقت  خراب  میکده ام

و  گرنه   خودم  پیرِ   می     فروشانم

 

 

مرا زجام لبت غرقِ در سَبو   کردی

بگیر دست و دلم تا نفس ز تو گیرم

 

 

درون   خانه   اگر   مِهر   تو  نمی یابم

میانِ  قابِ  دلم عکس  مِهرِ تو    زده ام

 

 

حدیثِ    عشق   و    وفا   را   شنیده ای   ز   دلم ؟

هرآنکه  عاشق   توست  ،  روز و  شب    نمی داند

 

 

صفای مجلس یاران  چه  دیده ای  مانی ؟

نوای رونقِ عشق  است و سینه ای آتش

 

 

مجالِ صحبت ما نیست میان مجلسِ یار

اگر سخنی هست درون خستهء ماست

 

 

چو شمعِ مجلس یار گشته ام بسوختن خود

ولی دوصد دریغ  که  پروانه ای  نمی بینم

 

 

بیا  که   عهدِ  وفا  بسته ایم  به   دولتِ   عشق

هرآنکه  وفا  شکند ،  رنجِ    جاودانه اش باشد

 

 

ز    دوستی   ظاهر   نمای  دشمن   دوست

دَرونِ شعله زنش ،  خاکِ ماندهء یأس  است

 

 

خرابِ    میکده   باشم   ز   روی   تو   ساقی

به بین که پیرِ باده فروش هستم از فسانهء  تو

 

 

به  سرزمینِ   دلم   ریخته ام  بذرِ    گلت

به آن امید که  روزی به بویم  عطرِ  دلت

 

مانی 

 

هشیار کسی باید کز عشق جدا گردد

 

 

 

 

غزلی از مانی ---

 

 

هشیار کسی باید کز عشق  جدا  گردد

زین تیر بلایش را  بر  زخم  سوا  گردد

در مرحلهء سختی دام است و هوای دل

عشق آید و برچیند  هوش غرق هوا گردد

بیداری و هوشیاری در عشق ندیدی کس

سهل  است  به  دریائی  افتاده  فنا  گردد

جانا  تو  بده  جامی  تا  رسم سَماع  آرم

مستانه  کنم  کاری  جان فصل  رها  گردد

ای لعبت  شیرازی سرمست  و  به  زیبائی

حُکمی زدهای برجان، رنجی  است که صفا  گردد

شیرازهء   تدبیرم،   میماند   و   میشوید

این  قائلهء  دل  را ،  برعقل  چها   گردد

سِریست درون من چون شعلهء   جانسوزم

بر جان و تنم  اکنون  هر  غرق  غنا  گردد

سیل است و فنا انگیز شوریده و مشتاقی

هر  سلسلهء  مویت   چون  قصد  بلا  گردد

مانی،  نظر معشوق، جزء ظلم و ستم راهی

نیست در نظر و رویم ، کاری که  دوا  گردد

میسازم  و  میسوزم   ،   میمانم   و   میبویم

از  عطرِ  سرِ  عشقت ،  تا جان  سوی ما گردد

 

 

مانی–تهران–29/12/1395

 

www.asharemani.blogfa.com

 

 

نگاه کن ، که غم درون سینه ام

چگونه قطره قطره آب میشود

نگاه کن ، که شعله های عشق تو

بدین هوای سینه ام

 پر از سراب میشود

 

اگر نشسته ام کنون

بنام یاد روز خوش

جلا گرفته مهر تو

به ماندگار جام دل

شراب ناب میشود

 

نگاه کن مرا دگر

میان شب رها مکن

 مرا در این گرفته جان

ز هر طرف جدا مکن

 

گرفته جان من ز تو

به تار و پود هر زمان

اگر بشارتم دهی ز عشق بیقرار من

دهم به آنچه در توان

به گلُ سرای کوی تو

به خوش نمای سوی تو

 

 

دوان دوان ز کوچه های خاطره

هرآنچه در نهان خود

چو دسته گل بسوی دل

نهاده   خوش عیان   کنم 

بیان کنم بدین هوس بهر نفس

 ز بوسه های شهد تو  

توان من جوان کنم

 

 

مرا ببخش :

در این زمان بی ثمر

که دل گرفته بر فغان

 رها همی نمی کند

 

جفاکش دلت منم  

که رو نموده کوی تو

که سو نموده بوی تو

دگر بس است رها شدن  

ز بیقراری های تو

دگر بس است فنا شدن   

ز بی نمائی های تو

دوان دوان و با نشاط

 بصد امید و آرزو

نهاده ام قدم ز دل :

 به سرسرای با صفای خنده های تو

 

امید من بنام توست

توان من :

ز جرعه ها و شعله های

 مستی شراب توست

شراب کهنه ات بریز

به جام کهنهء دلم

که جان دهم ز هستیم

به پای تو

بر این هوای جان فزا

بدین پیاله ها و باده های میکده

همیشه ام مرا ز مستیم به بین

که از فروغ عشق تو ...

چو ساغری ز باده  ، غرقِ جوششم

ز موج پر تلاطم هوای سرکش دلم

مرا بسوی ساحل

 وصالِ خوش نواز خویش

 روانه کن .......

 

 

 

 

مانی – تهران – 30/9/1395 در شب یلدا

 

 

 

 

 

 

ای که افتاده  ز پاه ،  پای تو در راه  منست

اختر   رونق   تو ، رونقِ    درگاه     منست

خانه ام خانهء  توست  خانه اگر نیست ز برم

گرمی  خانهء   تو  گرمی   هر    آهِ    منست

ناز  تو  گرچه  گرانست ، ولی   قلب     مرا

خون دل خورده و افسرده  و   آگاه    منست

فکر  تو  از  در عشق آمد و بر  جانم    زد

پیکر  سوخته ام  شعلهء    همراه    منست

هیزم  سوخته ای  گذشته  و  خاکسترِ  باد

خشم طوفان زده ات یکسره بر کاهِ  منست

من در این محکمهء عقل اسیر گشته  بدل

هرشب اندیشه و کردار  تو  دادگاهِ    منست

رسم دیوانگی  ، از سوختن  پروانه   بپرس

هم چو شمع سوختنم  شادی  بارگاه  منست

عاقلی لحظهء  خاموش ،  ز دیوانگی  است

شب تاریک در این مرحله  صبحگاه  منست

سر  در  پای  تو   بنهاده  اگر  راهی  است

این  دُعای  سرشب  تا  به  سحرگاه  منست

مستیان را خبر از مستی  بر  باده   چه  شد ؟

مستی  بادهء  یار  لحظهء    دلخواه    منست

تار  گیسوی  تو  گر  سلسلهء   عُشاق   است

دل  بر این  سلسله  افتاده  و  پیشگاه  منست

مانیا ،  جام   خود  از میکدهء عشق    بخواه

هرکه مست است در این میکده همراهِ   منست  

 

مانی - تهران - دهم خرداد ماه  1393

 

 

 

 

 

 

 

 

شمیم بوی ترا عاشقانه می آید

 

 

 

شمیم  بوی  ترا  عاشقانه   می آید

نسیم  فصل  ترا  هر  زمانه  می آید

اگر به مُوسِم گل انتظارِ طولانی است

دلم خوش است ز هوایت ترانه می آید

بچشم نشسته مرا هر خیال روح انگیز

چرا که خواستهء دل را بهانه می آید

کبوتر   کویت   شدم   ز   بام  لبت

دریغ  مکن  که  پی آب و دانه می آید

ز چشم جان و دل گر لحظه ای نمائی رُخ

به بین  که  مرغ  دل از آشیانه  می آید

پیاله ای بدست و بوسه برلبان شراب

که زُلف رنگ شبت را فسانه می آید

کمانِ ، ابروی تو و تیر ، زهرِ مژگان است

بدل  نشسته   و   بر   آشیانه     می آید

مرا  که  از  این  عشقِ مانده  در  جانم

ز بی   وفائی   تو ،    ظالمانه  می آید

پیاله ای تو بنوش ، ساز دل بزن  ،   مانی

صدای   بُلبل    مست  ،  عاشقانه   می آید

 

 تهران – مانی -  یک روز برفی و بسیار سرد پائیزی تهران – 4/9/95 پنج شنبه

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بال پرواز :

 

بال پروازی و پروازم   توئی

نغمهء   امید   آوازم    توئی

هرچه گفتی و بگوئی در نَهان

در نهانِ من سرافرازم   توئی

جام می در جان من ریزد شراب

چونکه در مستی هواسازم توئی

معجزی هستی که معجز کرده ای

ورد  افسون ، گِرد  افسانم  توئی

عاشقی  افتاده   در   زندان   تو

پای  بند  هرچه  دمسازم  توئی

رازها   داری   درون   سینه ام

پرده دار  و  پرده  اندازم  توئی

می ، که در جام دَرون  ،  مانی است

زین خوشی  در بادهء   جانم    توئی

منبع    لطفی    طروات   پیشه ای

در  دل   شب   نورِ   مهتابم  توئی

در  ره  سخت  و  مسیر  پر  خطر

همرهِ   دمساز   و  آرامم      توئی

....................................................

مانی – تهران – سوم فروردین 1394

 

 

 

 

ماهی از سر گنَده گردد نی ز دُم

نیست جائی بهرِ گنَدیدن ز خمُ

بر سرِ کارت کمی اندیشه کن

میوه را فرزند جان و ریشه کن

در کویر دل نروید دانه ای

دانهء مِهرت بسازد خانه ای

هرچه پنداری ز پندار غلط

در خِرَد گردی غلط  اندر غلط

گر هزاران قطره بر دریا شود

در صَدف یک دانه بهرِ ما شود

............................................

نیست جزء دریای عشقت ای صَنم

عاشق دریای عشق تو منم

از سبَو پرُ کن پیاله پشت هم

شادیت آید نشیند جای غم

بوسه ای بردار لب پیمانه را

شمع روشن باش شب پروانه را

شعله ها دارم بسوزد جان من

تا که خاکستر کند درمان من

تنَ اگر سوزد ، نباشد دردِ من

دل اگر سوزد ، عذاب و رنج من

گل اگر خشکید دوایش حاضر است

خاک اگر پوسید عذابش اکبر است

مال اگر رفتش همی درد آور است

زندگی برهم شود مرگ آور است

...............................................

بوی گل آید ز رُخسار بهار

سایه ات گسترده چون بید و چنار

باغبانی   بر    گلستان     دلم

شمع  جانی  در  صفای   مَحفلم

غنچه ات گل گشته اینک بوی تو

میکند شیدا مرا در کوی تو

جان من هیچ است که چون جانم توئی

اول و پایان و فرجامم توئی

آتشی بر سینه ام بنشاند ه ای

عطرِ شیدائی بما افشانده ای

این دلم دریا و عشقت ساحل است

موج دریای دلم بی حاصل است

هرچه گفتم هرچه نوشیدم ز نوش

شاید دلها را کند اندک بجوش ...

مانیا ، گفتی ولی بر گوش نیست

دیگر بر نیکی چرا آغوش نیست ؟

هر کسی خالص بود خوش رنگ و بوست

مُخلص گر مُفلس شود    نقصان   اوست

 

مانی – تهران – تابستان 90

 

 

www.asharemani.blogfa.com

 

 

 

 

هوای لحظه های من برای توست :

 

 

در این هوای لحظه های بی دوام

که بی نشان و بانشان

ز هر کران و بیکران

چنان تنیده گشته هر طرف به پیکرم

نگاه بی نگاه تو ...

 

ز راه و رسم روزگار بی بها

نشسته ها و لحظه های ، بی نشان

شکسته در درون سینه ام

ز یاد من نمیروند ، هرآنچه کرده ای ز رنج

 

چون سرنوشت من ز یار بی وفا

گرفته هر نفس مرا بدین نوای بی نوا

چو عشق مخفی دلم ز ترس مبتلا شدن

نشسته  چون نوشته ها

بر این دل شکسته ام

 

ز ترس آبروی خود

به محرم وجود خود

بدین هوای گرم دل

به ذره  ذره  درد و رنج هر صبوریم

از این سَراب و این عذاب

 ز طرح و شرح و نقد و بحث و عاقبت

گرفته حال و روزگار من

 

اگر ندیده بودمت

اگر ز غنچهء لبت

ترا نچیده بودمت

غمم بدین نگاه نبود

 

چو گل میان این هوا

دورن باغچهء دلم

که برگرفته شاخ و برگ

به سبزار این دلم

گرفته عطر میوه ات

 

به بین مرا ز لحظه ای

 بشرح و حال روزگار من

بدین مسیر پرتلاطم سفر

در این طراوت سحر

 که گفته بودمت ترا

ز قصه های عشق خویش

چرا سفر نمیکنی ؟

چرا رهی به این رهای من ، نمی بری ؟

 

مرا ببخش که من شدم

بدون دعوت دلت

اسیرعشق لحظه ها ی بی بهای تو

مرا ببخش که مانده ام ، در این هوای بی نفس

به انتظار یک نگاهِ  خوش ندای تو

در این سرای بی نشان

نموده دل :

به سازه خوش نوای تو

مرا ببخش برای من

که من شدم ، به درد بی دوای تو

برای خود .

.......................................

 

مانی – تهران – بهار سال 93

 

تابلو  -  اثر استاد بی بدیل  محمود فرشچیان

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

غزلی از مانی – 20/6/95 - تهران

 

 دردِ  عشقی  که  مرا  بَستر جان گیر   افتاد

مرغ   دل   در   قفسِ   سینه  به زنجیر افتاد

بی خبر   از   سرشوق   دامِ  هوس    افتادم

عاشقی   رِخنه   نمود   جان  برِ  آزیر  افتاد

هرچه امید  بسرم   بود و  به  تاراجش  برد

قامتم   در   رهِ   او  خَم  شده  و  زیر   افتاد

صبر  کردم   که   ترا   مونس   دل   پردازم

ولی  افسوس  که   زهرت  رهِ  تدبیر  افتاد

من  نظر  کردم  و عقل  بر سر عشقش  دادم

بی خبر    عاقبتم   در   برسر   تقدیر   افتاد

غارتم  کرد  چنان  طاقت  خود ،  خوش  دادم

حالتِ   فصل    دلم     بوی    ازاهیر   افتاد

آسمانم    همه  شب ،  رنجِ    مرا   می بارد

مانی از طاقت عشق ،  بر سرِ جان سیر افتاد

 

 

معنی واژه ها :

آزیر = آزار – رنج – آسیب

ازاهیر = شکوفه ها – گلها

تدبیر = اندیشه کردن در عاقبت کار

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

اشعار عاشقانهء  زنده یاد فروغ فرخزاد و مانی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آسمان را در این هوای شبم

کرده است بی قرار و بی تابت

من در این بستر هوای دلم

خفته  در غرق نور مهتابت

 

سینه ام را گرفته ای ز نفس

طپش قلب من نمی آید

این دل و حالت هوایم  را

دل تو این هوا نمی خواهد

 

روی بامت نشسته ام به زمین

تا ترا دانه  بهر جان خواهم

بال و پَر را  گرفته ای از من

باز کن بال  و در قفس  آیم

 

ناشناسی درون سینه من

پنجه بر چنگ و رود می ساید

همره نغمه های موزونش

گوئیا بوی عود می آید

 

خوابِ  رؤیای تو گرفته  مرا

هر شب با یاد تو شوم آغوش

صبح که از بستر خیال خیزم

باز رؤیای تو شود خاموش

 

خاطراتم ز خاطرت رفته

گر نه این ساز من نوای تو نیست

نغمه ها از دلم درون دلت

ذوق من بر لبانِ شوق تو نیست

 

بر لبم شعله های بوسهء تو

می شکوفد چو لاله گرم نیاز

در خیالم ستاره ای پر نور

می درخشد میان هالهء راز

 

سختی  و دیدن  از نگاهت  را

هیچ نگاهی  نمانده  بر  راهم

دیده ام خون گرفته از دوری

گفته بودی ، همیشه  همراهم

 

تن صد ترانه می رقصد

در بلور ظریف آوایم

لذتی ناشناس و رؤیا رنگ

می دمد همچو خون به رگهایم

 

 

آسمان و ستاره را امشب

نور تو ریخته بر تن داغم

حالتم در هوای تو مست است

غرق گل در سرای این  باغم

 

این شب از حال و شور ما  دارد

عطر  تو  زیر  نور  مهتابست

خنده ات نغمه های سِحر آمیز

طاقتم  در  نوای  بی تابست

 

خیره بر سایه های وحشی بید

می خزم در سکوت بستر خویش

باز دنبال نغمه ای دلخواه

می نهم سر بروی دفتر خویش

 

 

آه ... از این آهِ  دل که می بارد

خوش زده رخنه بر سر و جانم

جز وصال تو راضیش نکند

تو بده این دوای درمانم

 

خانه ام وصلِ کوچهء عشق است

و نشان هرکه عاشق است  داند

یار اگر سخت و بی  وفا   باشد

راه   این  کوچه  از کجا  داند ؟

 

چشم من عاشقانه می بیند

بر دلم چشمهء  وفا  بارد

قصهء حال بی وفائی را

از تو بر حال زار من آرد

 

بی گمان زان جهان رؤیائی

زهره بر من فکنده دیده عشق

می نویسم بروی دفتر خویش

جاودان باشی ، ای سپیدهء عشق

 

جان من از شراب جام دلت

میِ  مستانه می خورد هرشب

چشم مستت شده پیالهء من

باده از دیده میزنم امشب

 

 

سازِ شب  شور و حال ما  دارد

عطر  تو  زیر  نور  مهتابست

خنده ات نغمه های سِحر آمیز

طاقتم   در  نوای  بی تابست

 

سینه در آتشِ تو ، می سوزد

شعله می بارد هرکجای تنم

لب داغت نموده شعلهء عشق

آتشی داده ای ز بال و پَرم

 

آسمان همچو صحفهء دل من

روشن از جلوه های مهتابست

امشب از خواب خوش گریزانم

که خیال تو خوشتر از خوابست

 

مکینی شعله بر دلم روشن

با دو صد فتنه ها و طنازی

من که در دامنِ تو افتادم ...

پس چرا ، نَردِ عشق نمی بازی ؟

 

میِ  مستانه  می خوریم  با  هم

که  اگر  همره و ،  رفیق  باشیم

باده  در  جام  ما  چنان  جوشد

که  اگر  مَستِ  بر یقین  باشیم

 

 

مانی – تهران – دوشنبه – 20/2/1395

 

 

 

تقدیم به خسرو آواز ایران و همهء پارسی زبانان جهان   استاد محمّد رضا شجریان : و آرزوی شفا و تندرستی کامل برای او ...

 

ای همه فریاد هر فریادها

مانده بر دل این همه بیدادها

هرکجا باشی هوایش چون گلُ است

چون گلستان شور و حال بُلبل است

ماهی آزاد دریای هنر

میوهء رنگین خوشبوی شَجر

خسرو خوبان در این عالم توئی

شهسوار مَرکَب ایران توئی

از صدایت آسمان لرزیده است

صورت ماهت ز جان بر دیده است

هرچه ناپیداست دراین پیدا توئی

شرح پیدا را در این دنیا توئی

ذوق تو براین صدایت ، شور ماست

شور تو بر این دل مَخمور ماست

ناز لیلی ، غصه بر فرهاد کرد

ناله را از او همی فریاد کرد

حال ما همچون دل فرهاد گشت

ناله ها در سینه ام فریاد گشت

سختی دیدار رویت آرزوست

بال پرواز بهرِ سویت آرزوست

بار دیگر این دلم را ساز کن

ساز خود را نقش بر آواز کن

روی زیبای تواَم آمد بخواب

دیده ام  زین شوق پُر گشتی ز آب

ای رفیق باز آی که تا مَستی کنیم

ساغرِ خود را پُر از هَستی کنیم

در قفس ماندیم و از شوق نفس

تو رها کن ، تا گریزم زین قفس

دل بدل آیم به بینم روی تو

بو بگیرم از گلُاب کوی تو

چون شقایق دشتها ، پر گلُ کنی

از صدایت سِرکه ها را مُل کنی

طول تاریخ است صدایت خوش بدان

آنچه بد خواهان کنند نا خوش بدان

یک نفر نیستی وجودت ملتی است

این صدا در آسمانت مَکتبی است

تا تو باز آئی و میهن انتظار

افتخاری ،  بر هزاران افتخار

مستی ما در وجود و جان توست

حال مستان از نوای جام توست

حالتی خوشتر ز وصفِ یار نیست

عاشقان را بهترِ از دیدار نیست

جمله هستیم انتظار دیدنت

شوق مانی ، بر وجود و بودنت

از می و مستی تو پُر کن جام ما

خوش بود از کام تو این کام ما

........................

تهران – مانی – 14/1/1395

 

 

 

برای دوستم  استاد محمد رضا شجریان

 

دوستت دارم را

من از گلِ شقایق یاد گرفته ام

دوستت دارم را

من از زیبائی پروانه ها آموخته ام

از جاری شدن  آب چشمه ها

از آواز حرکت رودخانه به دریا

از طپش مُدام قلب

از جاری بودن خون درون رگهایم

دوستت دارم را

من از صدای باد در باغ

و شکوفه زدن درخت سیب

و از زُلالِ قطره های شبنم صبگاهی برگ ، آموخته ام

دوستت دارم را من از

صدای پاک نفس

از آواز بلند بَشر

از ناله های دردمندان

از سادگی و صفای کودکان

از قدرت عشق و بلندای هنر

از همهء فریاد بیصدا و بلند غریبانه تو ، یاد گرفته ام

 

من از هوای دل تو

و صدای مهربان تو

و از نفس مسیحای تو در آواز

که برای غم و شادی انسانها می خوانی

آموخته ام که :

هنوز  ،  بشریت هست و هنوز زیبائی پیداست

و میشود با زیبائی ، به مقابلهء زشتی ها رفت

هنر تو ،  چراغی است در شب ، که امید را روشن نگه میدارد

و روشنگر راه عشق در تاریکی است ...

که نفس را به گرمی و حرارت می اندازد

قلب را به طپش عشق ، وادار میکند

روح را از تن ، به پرواز مجبور میکند

با صدای تو می توان عطر گلُها را در شب  ،  بو کرد

با صدای توست که گلُ در کویر تنهائی می روید

 

و حالا  ،  ای تمام هنر ایران

و ای بلند پرواز آوازِ هستی

و ای دنیای شوق و ذوق ایران زمین

و ای یگانه صدای عشق :

و ای سرآمد آواز قناری ها

از بستر بیماری برخیز ...

و مثل همیشه به آغوش انتظار و مُشتاق و گرم ملت برگرد

تو می توانی ، چون نشان داده ای که همیشه بوده و هستی

تو میتوانی ، چون توان ملتی به هنر توست

و باز تو میتوانی ، چون همیشه توانسته ای ...

که عیدی ما ، سلامتی توست

و تو ذوق و شوق ما هستی ...

 خوشحالم که دورهء زندگانی من با توست

 تو بزرگتر از آنی که :

دوست قدیم بیماری ، با تو دشمنی کند

و خوب میدانم که ، این دشمن چند ساله را

با مِهر و صفا و قلب زیبایت ، سرنجام دوست خواهی کرد

با صدای آسمانی توست که سرانجام ، دشمن دوست میگردد

تو اصلاً ، سلطان قلبها هستی که هیچ دشمنی ندارد

زیرا صدای جادوئی تو ، دل سنگ را نرم میکند

و من با صدای تو ،   عُمریست که ، زندگی میکنم

و ای یار مهربان و ای رفیق قدیم ، این زندگی را از من نگیر

معنی و هنر و ارزش آواز را ، از تو شناخته ام ...

و زندگیم  ،  از نفس گرم توست که ، شیرین میشود

 

ای دلبرِ شیرین دهان

ما مستِ مستیم در زمان

زیرا  ، میِ ،  نابم توئی

بال و پَرِ بازم  ، توئی

جادوی آوازی ، مرا

دلدار دل سازی مرا

هر نام و استادی تراست

هر کام و طنازی تراست

ای شاه خوبان ، ای شَجر

تاجی به دنیای هنر

چون جامِ عشقی در جهان

ما را عیانی در نهان

افسون به دلها کرده ای

دل را ز دلها برده ای

ای یار و ای شیرین دهان

هم دلبری هم جمله جان

 در بزم شوق و شادیت

پوشی لباس عافیت 

مانی ، به رویت بوسه زد

در دل به نامت ، ریشه زد

 

تقدیم یه یار دیرین و رفیق همهء ایام : خسروِ آوازِ ایران و پارسیان جهان  ،  استاد محمد رضا شجریان

 

www.asharemani.blogfa.com

مانی – تهران – سوم فروردین1395

 

 

 

ای نازنین نفس ، نفسم در قفس بماند

رؤیای دیدنت ،  که مرا در هوس بماند

میداریم به شوق دلم ، زان سپهر خوش

پرواز بی قراریم که در این پیش و پس بماند

صاحب نفس توئی ، که نفس در گروی توست

زین قصهء نهان که چنین خار و خَس بماند

کاهیم و کاروان ز هوایم گذشت و رفت

امید هر ندای تواَم از جَرس بماند

این کودک دلم که بی تاب روی توست

دارد نفس ز یار ، که مسیحا نفس بماند

میدارمت سخن چو بهر گامِ ارغنون

دادم ز یاد رفت که برِ دادرس بماند

مانی ،  بسر رسد غمِ دوران هر زمان

زان مرغِ بی نفس ، که درِ هر قفس بماند

 

مانی – تهران – 17/1/1395

 

 

 

 

 

 

 

برای تو که : زیباتر از گلی و خوشبوتر از سُنبل :

 

 

 

                       

 

ای مهربان تر از باران

 

و ای لطیف تر از بوی بهاران

 

که خوشتر از بوی گل

 

و زیباتر از شب مهتابی

 

که بر دریاچه دلم

 

نور نقره ای عشق می بارد

 

بسان نوای قناریها

 

و بسان شب نم صبح

 

و چون نسیم بهاری

 

از بن بست کوچهء دل تنگ من گذر کن

 

و هوای عطر آگین خود را

 

به تنفس بستهء سینه ام برسان

 

تا جانی دگر گیرم

 

و هوائی از تو بِسِتانم

 

و دل گشای سرسبز باغ دلت را

 

به صحرای خشک و سوزان من ارزانی کن

 

تا برگهای زرد جانم

 

از چشمهء عشقت

 

سیراب و سبز شوند .

 

اینک لبانِ مشتاقم

 

امید به جام دلت دارند

 

که شراب و مستی

 

از هستی توست

 

و چشمانت ، چون ساغری باده

 

که نگاهشان مستی زا

 

سستی در وجودم دارند

 

ای جام بلور عشق :

 

من چون ماهی اسیر

 

در این تنُگ شیشه ای

 

سرگردان و نا امید

 

به دیواره دل بلورینت ، محبوسم

 

و نفس از تو می خواهم

 

مرا به دریای محبت خویش ، روانه کن

 

و به بین که : شیشهء دلم

 

بدستان توست

 

و تو ،  تا ابد ،  نگهدار جامِ دلم باش .......

 

 

 

مانی - تهران - 2/7/94

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

یک سو نسیم وصل

 

 

 

یک سو نسیم وصل

یک سو نمای اصل

یک سو نگاه شوق

یک سو به بند ذوق

از دوری و فراق

بر تنگی سَراغ

سرخورده ام مدار

آواره ام مکن

 

تا کهکشان عشق

تا آسمان دل

تا کوه عشوه ها

تا درد شِکوِه ها

تا دشت آرزو

از مُوسم خیال

آزرده ام مکن

سرخورده ام مدار

 

 

 

هرجا که سختیم

هرجا که رنجشم

بر دیدهء نظر

از کوچهء گذر

با هر نگاه راز

از رنج و اختیار

در سرزمین جان

در بی قرار دل ...

بیهوده ام مکن

درمانده ام نکن

 

هرجا که آتش است

خاکسترم مکن

در سرزمین عشق

آواره ام مکن

در محفل دلت

سرگشته ام مدار

 

تا انتهای جان

تا سراسری عشق

از نغمه سار دل

از سبزه زار ناز

نادیده ام مگیر

از دیده ام مرو

 

ذوقم به شوق توست

راهم بسوی توست

جانم هوای توست

نامم نمای توست

جانم  به پای توست ...

از کرده های دل

از گفته ای عشق

بیهوده ام مدار

آشفته ام مکن

 

از کوچه سار دل

افکنده ام مکن

وز نغمه های خویش

بیهوده ام مگیر

در بیشه زار ترس

سر گشته ام نکن

در راه انتظار

دستم بسوی توست

رویم به روی توست

سازم نوای توست

 

از حاصل نصیب

وز گوشهء خیال

امیدِ من نگیر

از سینه و نهان

بر گردش زمان

از آسمان خود

پرواز من نگیر

 

از اوج نام تو

پروانه ام کنون

با بال سوخته جان

بر گرد شعله ات

تا هر نفس که شد

تا هر زمان که بود

بیهوده ام مدار

آشفته ام مکن

 

 

زین ابروان تو

تیر در کمان توست

این جان پر شَرر

در اختیار توست

زین عطر گیسوان

حالم خراب توست

 

بر هر نگاه تو

بر هر صفای تو

از شعله های تو

با قصد و میل خود

آتش زنم به تن

از شعله بهر جان

سازم دلی به شوق

از آتش نهان

زین حالت عیان

رسواگر زمان

در پیش پای توست

جانش برای توست

در هر نسیم وصل

وصلم هوای توست ...

سوئی نوای عشق

سوئی عذاب عشق

...............................................

مانی – تهران – 12/2/1394

 

 

 

 

 

 

 

 

ترانه ای عاشقانه از مانی : غم بجانم رِخنه کرده

 

 

 

 

غم بجانم رِخنه کرده

حالت عشقت سراسر ،  زندگانی را بدل ، افسانه کرده

فکر تو از این جدائی ، یاده روزه آشنائی

همچو یک دیوانه کرده

 

در گلستان وجودم

مرغ خوشخوانم توئی تو

در زمستان هوایم

باغ و بُستانم توئی تو

جامِ دل دادم بدستت تا شرابِ مستیت را

از نگاه عشوه سازت پُر نمائی

زندگی را بهره من ، آسان نمائی

 

غم برایم غصُه کرده

این دل آشفته در من را ، بتو بیگانه کرده

شعلهء گرم فروغت

روشنائی از سُرودت

گِرد هر شمع وجودت

مثل یک پروانه کرده

 

تا بیابم بوی تو

هر جا سراغ کوی تو

رو در کنار روی تو

جامی ز لعل و گوهرت

می خواهم امشب

 

عکس رُخسارت درون جامِ  می ،  میرقصد امشب

گنبده مینای الماسِ ستاره

بَزم ما را پُر فروغ ، میدارد امشب

امشبم را همچو مهتاب میان آسمانی

نور افشان شب هر کهکشانی

جامی از شیرین لبانت

بوی مستی از درون گیسوانت

بی دریغ  ،  بنما تو بر ما

وصف شرح هر تمنّا

گرمی بنشته بر هرگونه سرما

من ز تو می خواهم امشب

 

بال پروازم توئی تو

شوق آوازم توئی تو

نغمهء سازم توئی تو

نور مهنازم توئی تو

همچو رودی جاریم کن

وندرین عشق ،  سوی دریا ، راهیم کن

 

بهر تو  ،  هر نوع غزل را میسُرایم

بهر تو ،  هرگونه رنجی را بدل ، من می رُبایم

بالهای بسته را از روی شوقت می گشایم

اوج پروازم ز دل ، کاشانهء توست

رنگ آوازم ، هوای صورت مستانهء توست

 

مثل شبنم ، مثل پروازِ نسیمِ صبگاهی

مثل هرسرمستی از پیمانهء   می

مثل پرواز پرستوها  ،  ز لانه :

شوق عشقی ، شوق جانی

شورش تقدیس هر شوریده حالی

چون نسیم ، از گلُ سِتان دلبران ، بر دیده گانی

بر دل مستانهء من ،  چون شرابِ ارغوانی

 

در نگاهت از گذرگاه صدایت

این دل غمدیدهء مارا گذر کن

از سِتم هرآنچه ما را میرسانی

برحذر کن ، بر حذر کن

 

ناله ام از بیصدائی است

صحبتم از بی نوائی است

من در این فریاد دل

غرقِ سکوتم

من در این بیداد تو

از هر سکوت  ،  صفرِ وجودم

دامن کوهِ بلندت ، در طربنای وجودت

از فرازت  ،  در سقوطم

 

زندگی را یک اشاره مایلم کن

همچو سرگردان دریا

از وجودت ، سوی راه ساحلم کن

در دلم طوفان عشق را ،  حاصلم کن

 

 

قایقی هستم در این دریای شوقت

ساحلی هستم بر این معوای ذوقت

آسمان دل را پر کن ستاره

تا رهی جویم از این غرقِ نشانه

ماهیِ دریای سرگردانیم  ،  من

عاشقِ مَحزونِ بی پروائیم  ،  من

یک پرنده ، بال و پر ،  بر او شکسته

دیدن کاشانه ات  ،  در را برویم هرچه بسته

غم بجانم ، از توانِ ماندهء برق نگاهم

طاقت این حال و جانم  ،  خسته کرده

من نهانِ خسته جانم

من توانِ بی توانم

جز نشان تو ،  نشانی بی نشانم

کوهی از یخ هستم و ،  در نزد تو آتش فشانم

راهیم کن سوی هر آبادی و هر سوی شادی

جاریم کن سوی دریای قشنگ خوش مُرادی

چون کبوتر پرَ کشم ،  بر بام و کویت  ، می نشینم

دانه ای ما را بس است ،  بفشان که آنرا می پذیرم

در قفس افتاده و در بند عشقت من اسیرم

 

ماهی حوض بلوری

تابش دریای نوری

آخر حُسن و کمالی

سر بسر غرق جمالی

بر دل ما بی وفائی

در غنا گوئی غنائی

گر بخواهی پُر صفائی

مالک قدر و ثنائی

زین تبّ ما را دوائی

مثل طاووس دل فریبی

همچو رؤیای نصیبی

جام ما پرکن ز مستی

جان ما پر کن ز هستی

هستیم در نزد تو ، غرق است زهر دنیای مستی

طاقتم را برده ای ، از آنچه آسانست  ،  به سختی

............................................................

مانی – تهران – 29/1/1394

غزلی از سعدی و در متن آن ، چند بیتی از مانی

 

 

 

 

 

 

 

غزلیات سعدی :اثر مست کنندهء این غزل مرا وادار کرد که  با اجازهء سعدی ،  پنج بیت از خود به آن اضافه کنم . مانی

 

دوش دور از رویت ای جان ، جانم از غم تاب داشت

ابر چَشمم بر رُخ  از  سودای  دل  سیلاب   داشت

در   تفکر   عقلِ   مسکین   پایگاهِ     صبر   دید 

در   پریشانی   دل  شوریده  چَشمِ  خواب   داشت

کوس  غارت  زد  فراقت   گرد   شهرستان    دل

شحنهء عشقت سرای عقل   در  طبطاب   داشت

نقش  نامت  کرده   دل  محراب   تسبیح   وجود

تا سحر تسبیح  گویان روی  در   محراب   داشت

در   پیاله    هرچه    می ریختم      تمنای    دلم

مستیت   در  جام  دل  گوئی  شراب  ناب   داشت

دیده ام می جست و گفتندم نبینی  روی  دوست

عاقبت   معلوم  کردم  کاندر  او   سیماب  داشت

مرغ خوش خوان چون اسیر صوت زیبای تو گشت

در  ثنا  گوی  دلش  هر  لحظه  پیچ  و  تاب  داشت

روزگارِ   عشق   خوبان   شهدِ    فائق   می نمود

باز   دانستم   که   شهد   آلوده  زهرِ  ناب  داشت

بر  لب  بام  تو  هر  روز  می گشایم  بالِ  خویش

چشم  من  بر  هر امید  از  دانه ات   پرُ آب   داشت

رنج  خود  کی می بری  از  سَر  مرا  این  دیده خون

ظلمت    جانِ    وجودم   دیده   بر   مهتاب   داشت

بلبل  گر  مَست   کرده   امروز   در   گلستانِ   دلم

همچو   پروانه   وجودش   گرمی    آفتاب    داشت

سعدی  این  رَه  مشکل  افتادست  در  دریای  عشق

اول   آخر   در    صبوری   اندکی    پایاب    داشت

.................................................................................

در این غزل سعدی 5 بیت را مانی سروده و درون غزل گذاشته است.

 

معانی لغات :

تاب = توانائی و تحمل

شَحنه = داروغه و حاکم نظامی

سیماب = جیوه – سیماب آتشین ، کنایه بر خورشید است .

طبطاب = نوعی چوگان است .

پایاب = ته آبی که کم عمق است

فائق = بهترین وبرگزیده از هر چیزی

تک بیتی های مانی .......

 

 

 

 

 

 

 

                     

 

 

 

تک بیتی های مانی ....... این ابیات  مستقل و در اوزان ( ریتم ) مختلف میباشند .

 

شروع : از تاریخ 11 / 4 /  1393 به بعد

 

تهران – فصل – تابستان

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

هزار  قصه   شنیدم  ز  بی  وفائی   تو

مرا که عهد وفایم بدست قصهء   توست

 

 

مرا  ز نام  تو  این  هستیم  بجا    ماند

و گرنه نام خودم نامهء فراموشی  است

 

 

بیاد آنچه در آن خفته  گشته  نالهء  عشق

که  ناله  نالهء   من  از  نهانِ     فریادست

 

  

اسیر  مجلس   اُنسم   بیک   اشارهء  تو

به روی چشم تو من ابروئی نمی بینم !!!

( طنز ) 

 

اسیرِ    اُلفت    یارم    بیک    اشارهء   او

ولی  زدیدهء   کورش   نمانده   ابروئی !!!

 

( طنز )

 

پیام     عهد   وفا   را    دگر     نمی خوانی

مرا که عهد وفا نیست  ،  ز بی وفائی توست

 

 

بیک  پیالهء  عشقت  خراب  میکده ام

و  گرنه   خودم  پیرِ   می     فروشانم

 

 

مرا زجام لبت غرقِ در سَبو   کردی

بگیر دست و دلم تا نفس ز تو گیرم

 

 

درون   خانه   اگر   مِهر   تو  نمی یابم

میانِ  قابِ  دلم عکس  مِهرِ تو    زده ام

 

 

حدیثِ    عشق   و    وفا   را   شنیده ای   ز   دلم ؟

هرآنکه  عاشق   توست  ،  روز و  شب    نمی داند

 

 

صفای مجلس یاران  چه  دیده ای  مانی ؟

نوای رونقِ عشق  هست و سینه ای آتش

 

 

مجالِ صحبت ما نیست میان مجلسِ یار

اگر سخنی هست درون خستهء ماست

 

 

چو شمعِ مجلس یار گشته ام بسوختن خود

ولی دوصد دریغ  که  پروانه ای  نمی بینم

 

 

بیا  که   عهدِ  وفا  بسته ایم  به   دولتِ   عشق

هرآنکه  وفا  شکند ،  رنجِ    جاودانه اش باشد

 

 

ز    دوستی   ظاهر   نمای  دشمن   دوست

دَرونِ شعله زنش ،  خاکِ ماندهء یأس  است

 

 

خرابِ    میکده   باشم   ز   روی   تو   ساقی

به بین که پیرِ باده فروش هستم از فسانهء  تو

 

 

به  سرزمینِ   دلم   ریخته ام  بذرِ    گلت

به آن امید که  روزی به بویم  عطرِ  دلت

 

 

بابتِ  رنج   من   از  این  ثمرّ  و  نالهء   عشق

چشمهء   اشک  روان  از  گذرِ   خانهء   توست

 

 

جوانیم   بگرفت   این  همه  فسانهء   تو

که   آه   و   فغان   داده    اَرمغانهء    تو

 

 

بیا    که    صُولتِ    عشق    آمده     نسیم     ترا

کنون     به     باغ     دلم    گلشن    تو   می روید

 

 

 

به   جامِ  لالهء  می  ،   اشکِ  شبنمِ  صبح    شد

به  بین  که  اشکِ  دلم  جامِ  باده  از  تو    گرفت

 

 

صَبا  به  کوی  تو  ای  بلبل  چمن     آید

اگر  چه  کرشمه  فروشی  و  نازها  بکنی

 

 

نسیمِ   بادِ   صَبا   بوی    یار    ما     آورد

مرا  ز  عطرِ  وصال ، خاطرِ   پریشان  است

 

 

بجای    من   ای    بلبل   چمن     خوش    باش

چرا  که  ،  مرغ   دلم   اسیر  و  در  قفس  است

 

 

کمانِ  ابروی  یارم  ز  مژگان  بسته  تیر  خود

اگر  بر  قلب  من  آید  چه  خوش  ریزد  تمنایم

 

 

اگر  هر شب  می گِریم  چو  شمعی  بر  خیال   یار

هوایِ   صبح  روشن  میکنم   از   سوختن    جانم

 

 

 

 

 

 

 

بیا که فصل بهار هست و بلبلان مستند

تو هم پیاله ای از نغمهء وصال برسان

 

 

 

 

میانِ  باغ  و چمن مُرغکان  خوش  آواز

به   دلبرِ   جان   می برند   نوای  وصال

 

 

 

سُرود      عشق     به     سَرمنزل    بهار     آمد

کنون     به     قرَین    گشته    زین    هوای  دلم

 

 

 

دلم   همواره   می پرسد  که   وصفِ   عاشقی    در   چیست ؟

به  او  هر باره  می گویم  که  سوختن  بهرِ  خوشنودی  است !

 

 

میان   عقل   و   دل  حرفی  است  که  دشوار  کرده     حرفم   را

و    عقلم    می زند     فریاد    که     حرفِ      دل    نمی داند !

 

 

درونِ   خلوتِ    جانم     چنان    غوغای     جانسوزست

که     فریادم    میانِ     شعله های      رنجِ      ناپیداست

 

 

 

 

 

 

بُلبل   گر   مست   است   ز   جامِ   لاله   در   وقتِ   سحر

من   ز   هر   دَم   گشته   مست   از  نرگسِ   شهلای   تو

 

 

 

 

 

 

 

مرا    در    دامِ    عشقت    مُبتلا    کردی

رهایم    کن    که    پروازی     نمی دارم

 

 

به   صیادی   نمودی   صیدِ   جان   در  دامِ     افسونت

چرا عاشق  شود  صیدی  کز  اوّل  صیدِ  معشوق  است ؟

 

 

 

هم   چو   مرغ   کردی   مرا    بندِ   قفس

باز    کن   در   را   که    پروازم    توئی

 

 

 

 

 

 

به   روی    بامِ   تو   گشتم   ،   اسیرِ     دانه های     عشق

کبوتر     کی     رود     بامی     نباشد    زان    نگاهِ     تو ؟  

 

 

فراموش   گر   کنی   روزی   زبانِ   عشق   را   با     من

کبوتر     می شوم     در   بامِ     کویت    لانه      می سازم

 

 

 

در  قفس  هستم  کنارِ   روی  تو

منتظر  هستم  به  آب  و  دانه ای

 

 

شوق پروازم توئی در جانِ و  دل

گر  نباشد   همدلی  پرواز  نیست

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

جان     فدای    گفتگویت    ای      صَنم

از    برای   تار    مویت     ای      صَنم

هر    نفس      در     آرزو     باشم   ترا

بی     قرار     آیم  بسویت   ای      صَنم

 

 

 

 

 

 

 

 

صُبحدم   دیدم  به  گلُ  پروانه   گفت

رازِ خود را بر  سرِ  معشوقه    جُست

بهرِ   زیبائی   و   بویت    از   وجود

چشمِ     افسونت    مرا   آخِر  بکُشت

 

 

 

 

طنز : فقط دو بیت زیر

 

اسیر  مجلس   اُنسم   بیک   اشارهء  تو

به روی چشم تو من ابروئی نمی بینم !!!

 

 

اسیرِ    اُلفت    یارم    بیک   اشارهء   او

ولی  زدیدهء   کورش   نمانده   ابروئی !!!

 

 

 

 

 

 

 

 

صفای مجلس یاران  چه  دیده ای  مانی ؟

نوای رونقِ عشق  هست و سینه ای آتش

 

 

 

 

تو بخندی همه چیز حل میشه ...

 

 

 

 

 

 

 

 

تو بخندی همه چیز حل میشه ...

 

 

 

                       

 

 

 

 

 

 

 

تو بخندی همه چیز حل میشه

همه چیز باغچهء هفت رنگ میشه

تو بخندی همه دنیای دلم

همهء ذوقهء افکار سرم

اول و آخر و هرچه هنرم

غنچهء گوشهء لبهای ترا

صورت ماه و قشنای ترا

همچو گل تازه تر قبل میشه

همچی  ،  شاد تر از خنده و هر رنگ میشه

 

 

 

 

 

تو بخندی همه چیز خوب میشه

تو بخندی مثل گلهای بهار

مثل یک سایهء خوشخواب چنار

مثل یک پنجرهء باز شده در دشتِ افق

ساحل مِه زده چون وهم و خیال

موج سرگشتهء افتاده به راه

خنده ات مثل هوای خنک صبح بهار

هر سحر تازه تر از قبل میشه

همچی در تو عبارت میشه

 

 

 

 

 

تو بخندی همه چیز حل میشه

همه چیز باغچهء هفت رنگ میشه

تو بخندی همه چیز خوب میشه

همه چیز ، خوب ترک و خوب تر از این میشه

 

 

 

 

تو بخندی همه پروانهء باغ

بلبلان گرمی عشق را شده داغ

و کبوتر که کند لانهء خود را بسراغ

و نسیمی که سوار گشته بهر کوچهء باغ

لذت خندهء تو ،  شوق آکندهء ُخنیاگر عشق = آوازه خوان

همه از سینهء تو ،  سرمیشه

 

 

تو بخندی همه  آواز خروس

که کند صبح بهاری بخروش

چو به زیبائی هر رقص و سرور

و بهر جام و ز هر بادهء نوش

همه از عشق تو ،  لبریز میشه

تو بخندی همه گرمای جنوب

همه زیبائی کارون و غروب

لب شیرین تو معنای رُطب

قامت نخل و شکیبای عجب !

شعلهء عشق و بدن را زده تبّ

همه از عشق تو ،  ترسیم  میشه

تو بخندی همه چیز حل میشه

تو بخندی همه دریای بلور

همه مهتاب شبی نقره و نور

محو زیبائی تو داده غرور

قدحی باده و یاری ،  به صبور

همه از شوق تو ،  تعیّن میشه

همه از رنگ تو رنگین میشه

مانی ، از حالت مُشتاق تو افسون میشه ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

مانی – تهران –  اول تابستان گرم سال 1393

 

ای ترا گفتم که فریادم رسی

 

 

 

 

 

 

 

 

ای    ترا     گفتم     که     فریادم     رسی

کار     این     دل     را    به    درمانم    رسی

خانه    اندر     خانه    آیی    تا     به        جان

از      نفس      افتاده      بر جانم         رسی

از     لبانِ     قند   و   شِکّرَ      فام       خود

بوسهء     سیری     تو     بر   کامم     رسی

روی     ا گر     بنمائی     اندر        جام    ما

تا    مرا     چون    مرغِ     عَنقابم         رسی

گر     خراب     افتاده     جانم   در      خراب

بهرِ       آبادی      به        آبادم            رسی

سینه   پر   درد  است  لیکن  شوقِ     تو

یک    گذر    بر   روشنِ   شامم        رسی

می  ،   هنوز   در  کاسه  می جوشد    مرا

با  میِ      جوشنده     بر       دادم          رسی

دانهء   عشق   است    کنون   دستان    من

چون     کبوتر    گر    تو      بر بامم    رسی

سفرهء     دل       را      ز تو          گسترده ام

آرزو     دارم     که     بر       خوانم        رسی

با      دلی      مَستانه        از       جامِ           دلت

چون       شرابِ      کُهنه    بر   جامم     رسی

مانی       اندر     کار تو       درمانده      گشت

شاید     امیدی     که    ،       فرجامم       رسی

.................................................................................................

 

معانی لغات ...

شکرّ فام = هماند شکر و قند ... منظور شیرین لبان است

فام = پسوند شبیه و ماند است

عَنقا = مرغ بلند پرواز و سیمرغ

خوان = سفرهء گستردهء طعام

جسم = تن و بدن

جان = روح - نفس

عَنبر دانه = دانهء خوشبو ( ماده ای خوشبو که از شکم نوعی ماهی به همین نام  بدست می آید )

عکس ها گل اُرکیده  میباشند

گل اُرکیده = نوعی گل کمیاب و با ارزش و پر بهاست

 

 

 

 

مانی --- تهران --- 4/4/1393

 

 

 

 

 

ای شما را من گرفتارت کنم

 

 

 

 

 

 

شرح عکسها  :  گلهای زیبای اُرکیده

 

 

 

 ای شما را من گرفتارت کنم -- غزلی از مانی

 

 

 

 

                       

 

 

 

 

 

 

 

ای   شما  را    من    گرفتارت      کنم

دردِ  دل گویم که   غم    خوارت    کنم

بر    دل      بیگانگان       امید      نیست

این      دل     تنگم     هوا     دارت   کنم

گر چه     تو     بیگانه ای   بر عشق من

بر  سر  این  غصه    تبّ    دارت     کنم

زین همین خواب است در  سودای   تو

غرق      رؤیا      گشته     بیدارت   کنم

ناز       یار ِ    دلکشین        روی       تواَم

جان    خود   را   دست   افکارت    کنم

بویِ   عطر ِ  گیسویت     دارد     نسیم

جان   فدایِ   مویِ  شب   تارت      کنم

مژده ای   دادی   ز مُژگان   ،   سینه ام

زخم     دل     را     تیغِ     ُبرّانت       کنم

ما    میِ     مستیم   ز  جانم     بر   سَبو

با    میِ      مستانه      مستانت     کنم

سر   سویِ    دامن   گذاشتم   ،   بر دلت

تا   که    عشقم  را    به     دامانت     کنم

این      بهای     ما      رهایم     کن      بده

بر       امیدت      حالِ       فردایت       کنم

ای    لبِ    پیمانه    ،     پیمان    بسته ام

از       شرابِ     عشق        تمنّایت      کنم

نغمه ات     چون     مرغکان       هر      چمن

جانِ        خود       را       خرج      آوایت    کنم

جشنِ      مانی   ،   نزدِ     بزمِ     یار      نیست

تا     به     نرخِ      جان          خریدارت       کنم

ای        دلِ      شوریده        ما     شوریده ایم

شورشِ        دل      را      به      فرمانت    کنم

 

 

 

 

 

مانی – تهران – خرداد 1393

 

 

 

خانه ای ساخته ام بهرِ دلم .......

 

 

 

 

 

 

 

خانه ای ساخته ام بهرِ دلم .......

 

 

                       

 

 

 

 

 

 

 

 

خانه ای ساخته ام بهر دلم

که در این خانه ،  به دل داری تو

می نشینم به دامان دلت

می نشینم به صبر ،  بهر دل بی طاقت

آرزو را به قلم می آرم

آنچه بنیاد محبت دارد

یا در آن لهظه که برق نگهت را ،  دل من میگیرد

می نویسم به دیوارهء رویای بلور نظرم

قصهء عشق ترا ،  دفترِ جان میسازم

می سپارم که  ترا میخواهم

بین گلها ی درون باغچه ، عطر ترا می جویم

 

 

 

باغچه ای کوچک و اما به تکاپوی نفس ساخته ام

نفسی عطر دل انگیز ترا در نفسم میریزد

هر گلش بوی محبت  زده را از طرفت ، می بارد

هر کجایش و ز هر گوشهء آن ، به سراغ نگهت می آیم

 

 

 

خانه ای ساخته ام بهر دلم

که درونش زده ام حوض بلور

آب این حوض زُلال است چو صفای دل تو

و ز چند ماهی سُرخ ، به شنا کردن خود مشغولند

عشق را می فهمند

مهر ورزیدن و خشم کردن آدمها را

همه را می بینند

زیر پوست ، از خطرِ قهرِ زمان از همه چیز میدانند

حوضشان را همه دنیای درون می آرند

 

 

 

خانه ای ساخته ام بهر دلم

که نه دیوار بلندی دارد ، یا که هر نردهء آهن چو حصار

هرکه را  ره  گذری می باشد

هرکه مُشتاق در این خانه دلش می ماند

یا که دوستی ز نفس از دل گرم می گیرد

خانه چون خانهء من خانهء اوست

 

 

 

خانه ای ساخته ام بی دیوار

نه حصاری که جدائی دارد

نه ز هر نردهء آن ، تختهء خشمی زده ام

 درِ این خانه به هر زندهء عشق

و ز هر عاشق تندیس محبت ، باز است

 

 

 

 

لانه بر سقف درختان زده ام

تا ز هر قمُری دل خستهء عشق

تا به هر بلبل سرگشتهء دل

ساز هر سار ، که سازنده کند نغمهء ناز

لانه را ،  خانهء خود پندارند ...

 

 

 

هر نسیمی که بیارد نفسی خوش ز پس آرامش

و به پنهانی هر فکر قشنگ

و به آرامی افتادن هر برگ درخت

و زبوی خوش باران زده بر بوتهء گل

همه آسوده در این خانه اقامت دارند

نه  بدیوار جدائی زده از بند و حصار

نه حصاری زده بر ترس و خیال

هیچ وحشت ز هیچ راهی نیست ...

هر ذکری که بیفتد  ز افتادن  فکر

چون نسیم بر سر باغ آزاد است ...

و ورودش چو بوی گل نرگس ز بهار

گذرش از سر پرچین و درخت بی خطرست

چمنش بوی خود سَرو چَمان را دارد

قطرهء شبنم صبح برگ درختان دارند

و رطوبت زده از بوی نم و چوب و درخت

ناله ای نیست در این خانه

 که فریاد شود بی حاصل

حاصلی نیست که باطل شود بی پرسش

درِ این خانه ز هر غمزده ای

که کند سعی ز شادی ،  باز است

 

 

 

 

 

خانه ای ساخته ام بهر دلم

نغمه ای گمشده در غرق نسیم

طاقه ای بافته از برگ درخت

پوشش جان که تنم کرده بر این بافتن عشق

پای هر خستهء جویندهء راه

جام بشکستهء خالی ز امید

کام سرگشته ز هر وَهم و سَراب

همهء قصهء این شرح و گذر :

که در این خانه بیاید بسخن :

مِهرِ آکنده از این حال و دل است ...

 

 

 

 

 

 

مانی – تهران  -  خرداد 1393

 

 

بیائید بیائید که جانان رسیده ست

 

 

 

 

بیائید  بیائید  که  جانان  رسیده ست

بیائید  بیائید  که  بر جان  دمیده ست

بر این حال مرا دل  که پَرّ داده کویش

به بینید که  از عشق  توانم  بریده ست

قفس  را  گشائید  که  از   رنج    گریزم

مرا  مرغ  شیرین  به  بُستان  پریده ست

به  مجلس  برقصید  که  شادی  برآمد

که کس یار ما را بدین حال  ندیده ست

در  این  شب  نخواهم که صبحش برآید

از این شوق اَعلا به جان لب رسیده ست

تحمّل   ندارم    از   این   بادهء   عشق

ز مستی ،  مقامم  به اَختر  جهیده ست

بشورید  بشورید  که  من  غرقِ  شورم

بیارید میِ ،  ناب که خورشید دمیده ست

به  شمع  وجودش  چو  پروانه  ما   را

که از شعلهء  خود  به   آتش  کشیده ست

بر   این  عشق    تو  مانی    چو  دیوانگانی

که  از  بند  و  زنجیر  به  زندان   رهیده ست

 

 

                       

 

مانی --- تهران --- 17/3/1393

ترانه تیم ملی ایران در جام جهانی 2014 برزیل

 

 

 

ترانه تیم ملی ایران در جام جهانی 2014 برزیل

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

برای شنیدن ، روی لینک زیر کلیک کنید . خواننده احسان       

 

 

 

خواجه امیری

 

 

 

 

 

 http://video.varzesh3.com-

 

 

 

ای که افتاده ز پاه ، پای تو در راه منست

 

 

 

 

ای که افتاده زپاه ، پای تو در را منست

 

  
  
 
  پل کابلی اهواز بر رودخانه کارون
 
  

 
ای که افتاده ز پاه ،  پای تو در راه منست
اختر   رونق   تو ، رونق    درگاه   منست
خانه ام خانهء توست خانه اگر نیست  برم
گرمی  خانهء   تو  گرمی  هر  آه   منست
ناز  تو  گرچه  گرانست ولی قلب من  را
خون دل خورده و افسرده و آگاه منست
فکر  تو  از  در عشق آمد و بر جانم  زد
پیکر  سوخته ام  شعلهء   همراه   منست
هیزم  سوخته ای  گذشته  و  خاکسترِ  باد
خشم طوفان زده ات یکسره بر کاه منست
من در این محکمهء عقل اسیر گشته  بدل
هرشب اندیشه و کردار تو دادگاهِ  منست
رسم دیوانگی از کشتن  پروانه   بپرس
هم چو شمع سوختنم شادی بارگاه منست
عاقلی لحظهء خاموش ،  ز دیوانگی  است
شب تاریک در این مرحله صحبگاه  منست
سر  در  پای  تو   بنهاده  اگر  راهی  است
این  دعای  سرشب  تا  به  سحرگاه  منست
مستیان را خبر از مستی  بر  باده   چه  شد ؟
مستی  بادهء  یار لحظحهء    دلخواه   منست
تار  گیسوی  تو  گر  سلسلهء   عُشاق   است
دل  بر این  سلسله  افتاده  و  پیشگاه  منست
مانیا ،  جام   خود  از میکدهء عشق    بخواه
هرکه مست است در این میکده همراهِ   منست

...........................................................................

مانی – تهران – دهم خرداد 1393