ای سرزمین من -

 

 

 

ای  سر زمین  من  بخدا   می سپارمت

با  گفته ای  ز عشق بدلم  می نگارمت

ای سرزمین من  که  از  عهدِ   یادگار

یادی ز کوروشی که بجان می گذارمت

فردوسی   منی   که  از  رُستم  زمان

آن گفته های بلند که بر رَخش دوانمت

عاشق   بدیدهء   معشوش   جامِ ،  می

برمیکشت چنان ، که   پیمانه    آرمت

گر صد هزار لشکر خشم برکشند به تیغ

جان در پناه توست  که چنین میگمُارمت

تا  قامت  بلند  تو  است  در  مقام  دل

عشق است در سینهء من گو  بدارمت

با  هر  پیاله  که  زنم  از  سَبوی  تو

مستانه  پَر  بکشد  جان  که  خوانمت

زیبا   دمی   بود   که   از  همّت  بلند

آزاده   سرو   تو  در    دل    بکارمت

دیو سپید دماوند  که  بر  تخت  آسمان

در غرُش  غرور  چو   تعظیم  برارمت

همچو عقاب  بر  دلِ  تنگ  تو  خانه ام

بنشسته آرزو که بر لب کوهت  گذارمت

مانی ، بگو که مست نگردم  بجر ز  او

گر  آن  شراب  لعل  لبش   را   بیارمت

 

معنی لغات –

بر لب کوهت = تشبیه منزل و خانه عقاب بر دل کوه دماوند است .

 

مانی – تهران – 10/2/1396