باز که مارا ، هوسی آمده
باز که ما را هوسی آمده
باز که ما را ، هوسی آمده
گرمی جان ، در نفسی آمده
باز که پرواز زده ام آسمان
مرغک غمناک ، به دَسی آمده
باز سراسر زده ام کار خود
دلبرِ فریاد ، رسی آمده
باز زنم جام ، ز لبِ خشک خود
گلشن هر خار و خَسی آمده
باز از آن یار خبری می رسد
کار مرا داد رسی آمده
باز دلم کرده هوای دلت
مرغ دلم از قفسی آمده
باز به کویت زده ام بی هوا
مِهر ترا ، بهرِ کَسی آمده
باز مرا بادهء تو مست کرد
باده خورِ تازه رسی آمده
باز بهر ناله مرا نغمه کن
این دلِ شیدا ، به کَسی آمده
باز بده می که طبیبم توئی
ساقیِ مَستان نفسی آمده
باز به گل بلبل خوش خوان گفت
نالهء دل را هرسی آمده
باز به دریا زده ام سوی تو
بر دلِ دریا عَدَسی آمده
باز ز باران تو شد قطره ام
شاد به بانگِ جَرَسی آمده
باز زعشقت پَرّ و بالم بسوخت
سوختهء بُولهوسی آمده
باز که پروانهء شمع توام
مانیِ ، شیرین نفسی آمده
.....................................................................................
جَرَس در این غزل = نغمه سرودن – سخن گفتن – آواز نرم و آهسته خواندن
هرس = زدن شاخ و برگ زاید درختان جهت سرحال شدن .
که اشاره به غمزدائی دل است .
بُلهوس = پر هوس و هوسکار
تابلو از استاد محمود فرشچیان ...
..............................................